salento terra magica

Pas nog heb ik Zuid Italie bezocht en wel Salento, een streek in de provincie Puglia in de hak van de Italiaanse laars. Salento is mooi maar wel wat ongepolijst. Dat maakt de streek authentiek, al betekent dit voor de doorsnee verwende toerist meestal dat deze het niet veel soeps vindt.

Wat de authenticiteit betreft, ik heb hier niet 1 Nederlander en uberhaupt bijna geen toeristen ontmoet en dat wil toch wel wat zeggen.

Veel gebouwen zijn oud en ongerestaureerd en de meeste stadjes maken daarom een wat armoedige indruk. Vrijstaande huizen buiten de bebouwde kom worden allemaal rondom voorzien van een 2 en halve meter hoge muur. Alsof dat nog niet erg genoeg is wordt de muur aan de buitenkant meestal niet afgewerkt.

Je krijgt nogal wat waarschuwingen mee vanuit het thuisfront dat de Cosa Nostra hier alom aanwezig is, maar al was het zo dan merk je daar niets van. De mensen zelf kijken wat nors maar blijken nadat je ze aanspreekt in ieder geval ongelofelijk aardig en gastvrij. Bijna niemand spreekt hier een beetje Engels en dat is wel jammer want mijn Italiaans is ook niet om over naar huis te schrijven.

O ja, voor de echte Hollander: een cappuccino kost hier 1 euro.

Het is hier goed fietsen. Het is er vlak en dat is een van de redenen waarom we voor Puglia hebben gekozen. We hebben wat oude brikken kunnen lenen en het gebied onder Lecce doorkruist. Geen honderden kilometers per dag want daar leenden de fietsen zich niet voor en mijn dochter al helemaal niet.

Van beide fietsen kwam na verloop van tijd het achterwiel en dus ook de ketting los. Er werd onderweg gelukkig genoeg hulp geboden om dat op te lossen. De banden hadden de nodige aneurysma's maar tot een klapband is het wonder boven wonder niet gekomen. En dan maar proberen om op die leuke kleine weggetjes te blijven. Prachtige korenbloemvelden en olijfboomgaarden al valt het wel op dat er veel afval wordt gedumpt. Doodzonde.

Natuurlijk heb ik ook van te voren het internet afgestruind op zoek naar mogelijk juweeltjes op ovengebied. Dat viel niet mee. Op de adressen die ik had opgeschreven en bezocht was de bakkerij of gesloten of verhuisd of de oven gesloopt en/of vervangen door een moderne oven.

Van mijn lijstje hield ik uiteindelijk maar 1 serieus adres over. Natuurlijk, als je eenmaal in Italie bent dan zie je dat het er wemelt van de pizzerias met een forno a legna. Maar een serieuze bakkerij met houtoven is wat lastiger te vinden.

En wat die pizzerias betreft, ik zeg maar zo: mijn eigen pizza is minstens zo lekker.

Maar genoeg getreuzeld. Bij deze dus de foto's van een bakkerij met 2 gigantische ovens die nog volop in gebruik zijn. Een met een diameter van maar liefst 3 meter en een met een diameter van 2 en een halve meter. Beiden goed voor honderden broden per keer. Ovens waar je zowat in kunt staan.

Je gelooft het bijna niet maar de flitser van mij fototoestel had moeite om de gehele binnenkant van de ovens goed te belichten, zo groot zijn ze.

Naast de oven staan takkenbossen van olijfbomen klaar om de oven op te stoken.

Het water liep me in de mond bij het zien van deze ovens (en natuurlijk het brood dat super lekker was). De mensen die er aan het werk waren dachten echt even dat ik niet helemaal honderd procent was. Maar mijn enthousiasme werkte aanstekelijk en ik mocht de volgende dag terugkomen om het "laden en lossen" van het brood te bekijken.

Hiernaast een blik in de oven terwijl hij half vol zit. Op deze foto is nog eens goed te zien hoe immens groot deze ovens zijn.

Vooraan in de oven zogenaamde sceblasti. Sceblasti betekent "zonder vorm" in het Griko, een Grieks dialect dat typisch is voor het gebied. Het brood wordt gestookt in karakteristieke stenen ovens en volgens de traditie was het eten van het eerste brood van de morgen een collectief moment van vreugde en goede wensen voor de boeren.

Sceblasti worden gemaakt van een deeg van bloem, water, courgette, olijven, uien, pompoen, olie, hete peper, zout en kappertjes. Het deeg is extreem nat en lastig handelbaar. Er wordt met twee handen een klodder deeg uit de kuip gehaald en deze wordt in de bloem gedoopt. Vervolgens wordt de klodder in de oven gegooid en vandaar dus "zonder vorm".