geswitched

Ik ben van mijn oorpronkelijke plan afgeweken. Ik heb het ovenkamer ontwerp van Alan Scott ingeruild voor een Italiaans model koepel.

Waarom? Tsja, je kiest een ontwerp dat bij je past en hoe langer ik er over nadacht hoe meer ik tot de conclusie kwam dat een Alan Scott ontwerp iets te veel van het goede zou zijn. Op zich was ik redelijk content met dit ontwerp maar er was iets dat telkens in mijn achterhoofd bleef zoemen. Kan ik elke keer weer de minimaal 3 a 4 uur stooktijd opbrengen om de oven op temperatuur te brengen? Ik dacht van niet. Het idee is namelijk om, nadat de oven roodgloeiend is geworden, een stel pizza's te bakken en, als de temperatuur van de oven wat is gedaald, een hooguit twee ladingen brood. 

Voor de goede orde. Een ovenkamer is vaak opgebouwd uit stenen (vaak vuurvast) met optioneel aan alle kanten een bekleding van beton. Hoe meer steen en beton hoe meer thermische massa. De stooktijd is inherent aan de hoeveelheid thermische massa. Veel massa = lang stoken. Voordeel van veel massa is natuurlijk wel dat ALS de oven dan eenmaal op temperatuur is, er meerdere ladingen brood gebakken kunnen worden. Dus veel massa = ook lang bakken. Maar dit is aan mij (nog) niet besteed. Als het bevalt, kan ik altijd nog een bakkerij beginnen waarin ik WEL meerdere ladingen brood zal willen bakken.

Ik had reeds gekozen voor een Alan Scott ovenkamer met minimale betonbekleding om zodoende de totale thermische massa minimaal te houden. Alan Scott adviseert voor een thuisoven een minimale dikte van 20 cm (10cm vuurvaste steen + 10 cm betonbekleding) en daar wilde ik me ook aan houden. Van mede ovenbouwers begreep ik echter dat 3 a 4 uur echt mininaal was maar dat een langere stooktijd vaker voorkomt. En dan komt daar nog de tijd bij om de temperatuur in de oven te laten egaliseren. Uiteindelijk heb ik besloten de dikte rondom te laten zakken tot zo'n 14 centimeter en tegelijkertijd te kiezen voor een ander model koepel waarbij de geringere dikte constructief gezien geen probleem zou vormen.

Ik heb nu dus alsnog gekozen voor een ovenkamer met de vorm van een koepel (een halve bol of om precies te zijn een paraboloide). De koepel is zelfdragend, spreekt meer tot de verbeelding maar is wellicht wel iets moeilijker om te bouwen als het melkbus-model. De koepel wordt opgebouwd uit halve stenen waarbij de nette kant naar binnen en het breukvlak naar buiten toe is gekeerd. Voor mij persoonlijk wel een voordeel want mijn krijgertjes lopen taps toe, het zijn namelijk eigenlijk stenen voor een industriele oven. Bij een koepel heb ik profijt van die tapse vorm, bij een rechthoekig model is het alleen maar lastig.

De ovenvloer krijgt een de vorm van een cirkel met een straal van ongeveer een meter in plaats van een rechthoekig oppervlak van 80 bij 90. Dat is mooi he? Meer bakoppervlak en toch minder lang stoken.